Vandaag gingen wij naar de OBA en ExperimentaDesign in Amsterdam.

De dag begon met een bezoek aan de OBA, waar ik al vaak geweest was. Het is een fijn gebouw met veel ruimte, dit heeft helaas wel tot gevolg dat het in de avonden en weekenden een magneet is voor studenten, zodat er geen zitplaats meer is. Hierna gingen wij naar Experimentadesign aan de De Ruyterkade.
Deze expositie uit Portugal was voor het eerst in Nederland. Ondanks de strenge regelgeving in Nederland had het project het aangedruft om naar Nederland te komen.

Er waren drie binnenexposities, waarvan ik er twee gezien heb, en een serie objecten die buiten stonden en al vanuit de trein te zien waren. Het veel erg op, want ik zag in de trein al veel mensen kijken.
Er stond een reeks van ongeveer tien objecten, waaronder een verzameling winkelwagentjes waar bomen in geplant waren. En een container waar elke zaterdag fietsen werden gepimpt: Bollywood style. Dit sprak mij bijzonder aan, want ik hou van alles wat Indiaas is.
Het was een eindje lopen om alles te zien, het laatste object was een stapel witte blokken, waar je met een hamer en beitel zelf in kon beeldhouwen. Erg leuk gevonden.

Binnen waren TV-toestellen geplaatst, waarop verschillende projecten te zien waren van over de hele wereld, waaronder een project met opblaasfiguren op ventilatieroosters van de metro en een project van computergesimuleerde graffiti op flatgebouwen. Ik heb met bewondering staan kijken.

Met de pond kon je naar Amsterdam-Noord om nog naar onderdelen van Experimenta-Design te kijken.
Er stond een bankje vlakbij het water, waar je muziek naartoe kon sturen via Bluetooth, het bankje speelde deze muziek dan af. Iemand had een Efteling-liedje bij zich, dit paste heel goed bij de setting.

De tweede binnenexpositie was Come to my Place, een interieurexpositie. Er zaten leuke dingen bij, zoals een lamp gemaakt van gieters. Wat je met recyclen allemaal kan doen. Erg mooi.

Hierna bezochten wij de grote zaal van het conservatorium en luisterden naar een repetitie met een stuk van DeBussy en van Mahler. Ze waren erg verschillend en ik heb gelijk gekeken hoe de zaal eruitzag.

Terug op school moesten wij een presentatie voorbereiden, wij hebben besloten om de mensen in de zaal te testen en een keuze te geven uit twee stukjes muziek om te laten passen bij de zaal. De keuze was eerst snel gemaakt en daarna begon iemand toch te twijfelen. Ik vond het juist interessant dat je eerste indruk toch vaak geldt, en later begin je pas goed te kijken. Ik vond het heel interessant om met een van de studenten van het conservatorium even gepraat te hebben en van haar te horen wat zij belangrijk vindt als het om akoestiek gaat. Zeker iets om meer over uit te zoeken.

Hierna maakten wij blokkades van mensen op een rij, liggend of staand. Het opmerkelijke hierbij was dat mensen al snel geirriteerd raken, ze zeggen ‘Hallo! moet ik hier doorheen!’ en ander commentaar.
Kennelijk passen mensen zich sneller aan bij dingen waarvan zij het gevoel hebben dat zij niet zo makkelijk te verplaatsen zijn. Wij hebben hier een filmpje van gemaakt.

Het programma voor vandaag begon bij de nettenfabriek in Apeldoorn.
In het gebouw was het leeg, er waren wat kleine maquettes te zien en een open ruimte, waar cirkeltjes beton uit de vloer waren gehaald. Hierin groeiden pioniers planten. Sommige rondjes waren onbegroeid, hierdoor was de zwarte aarde eronder zichtbaar.

In het midden was een soort amfitheater gemaakt van blokken asfalt, die op elkaar gestapeld waren.
Op de bovenste lagen waren zakken met zand gelegd, die als kussens dienden.
Hier kregen wij de opdracht van vandaag en de route die wij moesten afleggen.

Buiten, op de binnenplaats van de fabriek, waren grote foto’s te zien van het Nederlandse landschap. Het was inderdaad erg mooi, zoals beloofd, en op sommige foto’s leek het alsof die uit het buitenland afkomstig was.

Helemaal aan de achterkant van de fabriek was een ruimte, waar de grond was bedekt met mais. Hier merkte je de afwezigheid van de kippen, die anders deze mais zouden eten. Het zag er heel leeg en kaal uit.

Een van de volgende dingen te bekijken het Walterbosch Complex. Er waren moderne gebouwen te zien en een strak vormgegeven park, wat ik raar vond in combinatie met de hoge gebouwen. Alhoewel het gebouw hiernaast prachtig samenspeelt met de bomen, je waant je echt in het buitenland.

Op het dak van het complex zijn verschillende strakke vijvers met waterspuwers in pyramidevormige sculpturen.

De rest van de dag waren wij bezig met verschillende dingen te bezichtigen: een ervan was een bedrijfspand waarin de kunstuitleen en een kleine expositieruimte gevestigd waren, de ruimtes liepen mooi in elkaar over en de breedte werd op verschillende manier benadrukt, onder andere door het vierkante kantoortje midden in het pand. Het thema bij de inrichting van de ruimte was ‘groen’. Dit was niet direct zichtbaar, dit vond ik heel nuttig. Vaak haken mensen af, willen niet aandachtiger kijken als iets ‘groen’ is. En in dit gebouw was het thema wel aanwezig, maar speelde een rol in de gehele aankleding, het was subtiel verwerkt.

De dag eindigde met een bezoek aan Paleis het Loo, volgestouwd met medailles en portretten van de koninklijke familie. Ik vond de kamers leuker om te bezichtigen, omdat dat minder vermoeiend was om te zien, je kon je voorstellen hoe de familie daar geleefd heeft en dat was waar het mij om ging. De medailles en portretten kan je ook op een andere plek ophangen, in een museum of desnoods in een tent, maar de kamers horen in een paleis en passen niet op een andere plaats.

De paleistuin was verfrissend met de fonteinen en watervalletjes. Het is prachtig onderhouden en het ontwerp doet mij denken aan de Tuillerien in Parijs. Voor de tuinen zou ik nog een keer terugkomen, maar voor het paleis niet zo snel. Een keer kijken in de kamers is voor mij genoeg.

Als wij al een eindje door het park hebben gelopen, komen we bij een grasveldje, omheind door een hek, waar hertjes in lopen. Als wij dichterbij komen, zien wij in het veldje een carrousel staan. Het lijkt een vrolijke voorstelling, door de poppen van ezels in vrolijke, kleurrijke stoffen.

Op het bordje dat aan het hek hangt, staat te lezen dat de kunstenaar zich heeft laten inspireren door het boek Animal Farm. Meteen verandert het beeld, ik zie opeens dat de ezels gebukt staan en er handen zijn toegevoegd aan het beeld. Ook de ezels zelf krijgen een andere betekenis, een teken van slavernij of domheid. Ook staat er op het bordje dat de ezels zullen gaan reizen door verschillende landen en dat mensen die ze bij zich houden, herinneringen in de buik van de ezel zullen stoppen. Het doet een beetje leguber aan en aan de andere kant vind ik het een heel leuk idee, omdat de ezels langzamerhand een soort leven en een eigen identiteit zullen krijgen.

Een heel bijzonder beeld en toch erg leuk om te zien, als je je blik positief instelt.